zondag 22 augustus 2010

Ik wil wenen dat het gene naam meer heeft.

Zoute druppels die vanuit mijn ogen over mijn wang lopen. Ik hoef zelfs geen bepaalde reden te hebben om te huilen; alles is goed genoeg. 't Kan gaan over u, over hem, over haar, over mijn verleden - kortom, over alles dus. De muziek van iTunes helpt ook niet bepaald. Alsof het weet dat ik me miserabel voelt. Het speelt de meest zielige en rustige nummers die in de lijst staan. Hoe meer de tekst me kan laten nadenken over vanalles en nog wat, hoe groter de kans dat ik mijn tranen de vrije loop laat, en hoe beter iTunes zich zal voelen. Waarom? Omdat het gewonnen heeft, tien. Het had een pact gesloten met mijn onderbewustzijn en nu hebben ze samen gewonnen.

Twee vliegen in één klap.
Zij zijn de twee vliegen
en ik, ik ben die ene klap.