29 December 2009.

Al zwevend op de golven van het timbre van je stem, luister ik naar de zoetgevooisde woorden die weerklinken in de kamer. Gefascineerd door je handen die de snaren van je gitaar beroeren om zo de mooiste klanken te produceren; diepblauwe ogen die tot in het binnenste van mijn ziel kijken; een stel begeerlijke lippen die een mens nooit koud zouden kunnen laten. Je zingt alleen voor mij. Alles rondom ons vervaagd in het niets, maar jij blijft stralen. Je verandert de tekst van het lied zodat het slaagt op onze situatie. Ik gniffel en terwijl je rustig verder zingt, krullen ook jouw mondhoeken omhoog.

Teddyberen worden ook graag geknuffeld.

Het was Knuffeldag vandaag. Ge waart een van de weinigen die ik op mijn 'ZEKER KNUFFELEN' lijstje had staan, maar ik heb u niet gezien. Ik ben u niet eens tegengekomen op straat of in't café. T'was of ge nergens te bespeuren waart. Of misschien waart ge mij wel gewoon aan't ontwijken. Ik wou u nog komen zoeken op andere plaatsen, maar dan kwam ik al helemaal als een freak over, en da's natuurlijk niet wat we willen.

Volgende keer dat ik u zie, geef ik u ne knuffel. Beloofd. Allez, als ik durf. Als ik de moed heb om mij naar u te reppen, mijn armen om u heen te slaan en u dan dichter tegen mijne gilet te trekken, en dan zo een aantal seconden te blijven staan.

Allez, als ik durf. Als ik de moed heb.

Soms.

Soms moet ge het ongedierte uit uw vriendenkring verwijderen,
en soms moet ge er dan terug wat gekleurde bloembollen bij planten,
zodat uwe tuin der leven er terug proper en beleefd uitziet.

"You make my heart happy."

She was standing there in front of the mirror, looking down at her hands. Her small hands, her chubby fingers. She was afraid to look up; how could she ever see the same person as he did? She wasn't beautiful, that she knew, then how could he ever think she was pretty to begin with? Whatever reason she came up with, nothing could convince her she was even worth looking at.

Still looking down, she felt a pair of hands on her hips. She could recognise those hands out of a million: they were her boyfriend's. She smiled a little, but kept staring at her chubby hands. She still couldn’t find the courage to tilt her head up and look at her gorgeous boyfriend’s image in the mirror.

She felt his soft lips against the back of her neck now. Slowly making their way to the side and then all the way up to her chin. She was facing the mirror, but still had her eyes closed.

"Open your eyes and look at yourself in the mirror", he whispered softly in her ear, kissing her earlobe.

She swallowed, giving her brain the time to form a sentence or two, and then replied, "I can't. I just can't see the same person as you do."

"Open your eyes and look at yourself in the mirror," he said once again, "do it for me." His left arm curled around her belly, while his other was caressing her back. "Please", he said one last time.

She opened her eyes. The only thing she saw, was a chubby, ugly duckling. She could not believe how such an amazing and handsome guy could ever love a girl like her.

"You make my heart happy", he said, which made her giggle. He loved her giggle so much. "You're the most beautiful girl in the world to me. Please don't ever change, for no one."

And for the first time, she actually believed him.

Vanachter een gordijn bekijk ik de wereld.

Daar lag hij dan. De man met het roodwitgeruite hemd, of was het toch eerder effen bordeaux?
Hij lag vredig te slapen op de bank. Af en toe verlegde hij zichzelf eens van zij, want een bank is nu eenmaal niet echt comfortabel.
Ik bekeek hem vanachter het gordijn. Onder de dekens en op een zachte matras, lag ik lekker warm. Ik voelde me best egoïstisch als ik hem daar zo zag liggen, zo eenzaam en alleen. Ik wou hem nog binnenroepen en hem wat te eten en een slaapplaats aanbieden, maar wie doet dat nog dezer dagen? Juist, niemand. Ik zou gewoonweg even idioot lijken als iemand die een mier een stokje helpt dragen.
Wat wist ik trouwens over hem? Hij had de liefste man ter wereld kunnen zijn, maar wel geboren voor het ongeluk. Hij had eenmaal in zijn leven pech kunnen hebben gehad, en daar nu nog steeds de gevolgen van dragen. Hij kon Jantje van de buren zijn. Evengoed kon hij een misdadiger zijn die gezocht werd door de politie en even uitblies van de achtervolging.

Gij doet mij denken aan...

Eendjes. Muiskes. Eindeloze conversaties over Skype. De uitdrukking "Calm yo' nipples, bro". Uw grote, diepe ogen. Mr and Mrs. Huisje, tuintje, boompje, en veel kindjes. The Notebook. Woody Allen. Annie Hall. Michael Bublé. Luipaardprint. Tweepersoonsbedden. Hotelkamers met een balkon. Meezingen met de radio. Hyperactiviteit. Uw schoongevormd poepke. Inside jokes. Geheime relaties. Woordspelingen. E-mails zonder tekst; e-mails met enkel foto's. Brooklyn. Erasmus. Pijn aan m'n hart (letterlijk en figuurlijk). Slapeloze nachten. Die hete verpleger van ons mama die ene zomer. Postpakketjes. Dure vogels. Omaonderbroeken. Strakke jeansbroeken. Tumblr. Hoe gij mij verandert hebt.

Gij, gij doet mij denken aan mezelf, iedere seconde van iedere godverdomse dag.

Ik wil wenen dat het gene naam meer heeft.

Zoute druppels die vanuit mijn ogen over mijn wang lopen. Ik hoef zelfs geen bepaalde reden te hebben om te huilen; alles is goed genoeg. 't Kan gaan over u, over hem, over haar, over mijn verleden - kortom, over alles dus. De muziek van iTunes helpt ook niet bepaald. Alsof het weet dat ik me miserabel voelt. Het speelt de meest zielige en rustige nummers die in de lijst staan. Hoe meer de tekst me kan laten nadenken over vanalles en nog wat, hoe groter de kans dat ik mijn tranen de vrije loop laat, en hoe beter iTunes zich zal voelen. Waarom? Omdat het gewonnen heeft, tien. Het had een pact gesloten met mijn onderbewustzijn en nu hebben ze samen gewonnen.

Twee vliegen in één klap.
Zij zijn de twee vliegen
en ik, ik ben die ene klap.

Het leven is geen labyrint, maar een spiegelpaleis.

Ze zeggen dat je moet blijven doorgaan, dat je nooit mag opgeven. Maar soms kan je gewoon niet anders. Het wordt je allemaal even te veel, of je kan het niet meer aan - en dan geef je op. Je lacht niet meer, je bent niet meer vrolijk. De fut is uit je lichaam en uit je leven; zowel fysiek als mentaal ben je op het einde van die doodlopende straat gekomen. En dan het enige wat je nog kan helpen, zijn niet die mensen die naar je luisteren. Niet diegene die je helpen een oplossing te zoeken - jijzelf bent de oplossing. Je moet terugkeren, de andere richting in die doodlopende straat nemen. Je moet het nog een laatste keer allemaal overdoen, totdat je op dat ene kruispunt aankomt en begrijpt dat je gewoonweg de foute afrit hebt genomen. Je sluit de straat uit waar je nu instaat en de straat waar je vandaan komt, en dan neem je één van de overblijvende straten. Je zal wel zien waar je uitkomt. Desnoods kom je gewoon nog eens terug naar dat kruispunt om die laatste afrit te nemen, die laatste optie. En wat er ook gebeurt, je komt er sterker uit, want jij weet wat die andere wegen inhouden. En alleen jij kan een andere weg inslaan als je dat zelf wilt.

Gelimiteerde vrijheid.

Gelimiteerde vrijheid is enkel zo gelimiteerd als jij dat wilt,
maar ook enkel maar zo vrij als zij dat toelaten.