Leven achter tralies.

Slechts drie zetten
en ik zit vast in uw web
van mooie woorden.

Gevangen in leugens
die met de dag alleen
maar groter worden.

Wijsheid van een Hemelbeestje.

Onlangs vloog er een lieveheersbeestje op mijn schouder.

"Ze noemen mij Jefke, Jefke het Hemelbeestje. Jef voor de vrienden."

Hij sprak voornamelijk over zijn werk. Er was geen woord tussen te krijgen.

"Ik heb geen baas want ik werk voor iedereen. Mijn werk zit in kleine dingen, die ge misschien zelfs niet altijd direct opmerkt. Maar 't zijn kleine dingen die een groot verschil kunnen teweegbrengen. 't Kan wel effe duren vooraleer gij aan de beurt zijt - ik heb een drukke job ze. Maar aan de beurt komen zult ge! Want zoals mijne kameraad altijd zegt: na regen komt zonneschijn, en na pech komen wij!"

En toen plotseling vloog hij weg.
Het duurde even voor ik doorhad waarover hij het werkelijk had.

Zijn werk is het geluk van anderen.

Stiekem doen wat eigenlijk niet mocht.

Daar in het gras, daar lagen wij dan.
Naast elkaar als twee verliefde pubers.
Stiekem doen wat eigenlijk niet mocht.

We keken naar de hemel met onze ogen toe.
We hoorden de vogels maar luisterden niet naar hun lied.
We dachten aan van alles en toch was ons hoofd leeg.

Ik hield je hand in de mijne.
Mijn vingers verward met de jouwe.
En stiekem deden we wat eigenlijk niet mocht.

Het meisje dat wou vluchten.

Het meisje in de spiegel wil vluchten.
Maar ze zit vast in een wereld,
een wereld die zij heeft gecreëerd
om van de realiteit te ontsnappen.
Iedereen die haar kent, is verzonnen.
Iedereen is slechts een personage,
in haar verzonnen fantasiewereld.

En nu is die fantasie haar realiteit.

Kansloos.

Ik wil u
een kans geven,
en ik wil mij
een kans geven.
Maar liefde zal nooit
een kans krijgen.

This type of love isn't rational, it's physical.

Ik ben nooit af, nooit volledig.

Mensen veranderen mij,
Situaties en momenten creëren mij.
Ik ben nooit wie ik was, en nooit wie ik ben.

Zij die mij kennen, weten niets;
Zij die mij niet kennen, weten alles.

Onbegonnen werk.

Ik wil een knuffelbeer met een buikje.
Eentje die weet wat het is om van het leven te genieten.
Eentje die durft te leven zonder zorgen.
Eentje die vogelvrij is en mij meeneemt naar zijn wereld.

*zucht*

Ge zijt aan't verkruimelen in mijn gedachten.

Ik weet niet veel meer van onze gestolen momenten, alleen nog dat ik ze fijn vond. En ik denk gij ook.
Ge vond het even fijn als ik om door de straten te lopen, op zoek naar tijd die we toch nooit zouden vinden.
Op zoek naar duisternis die de morgen al aan't inhalen was. Op zoek naar plaatsen waar niemand het bestaan van wist.

Ik weet niet veel meer van onze gestolen momenten, alleen nog dat ik ze fijn vond. En ik hoop gij ook.

Ik mis u.

Ge negeert mij. Er komen woorden uit uw mond maar ze lijken niet tot bij mij te geraken, ze dwarrelen zomaar in het wilde weg. Woorden die niet tot mij zijn gesproken maar wel tot mij doordringen hoe dan ook. En ze doen pijn, die woorden. Niet om hun context, maar net omdat ge ze over mijn hoofd heen uitspreekt. Mijn oren moeten moeite doen om ze te ontvangen en dat kwetst.

Het kwetst dat gij mij
op deze manier negeert.

Miauw.

Ik wil uw warme lijf tegen het mijne voelen. Uw handen die iedere centimeter van mijn lichaam onderzoeken en halt houden eens ze mijn heup hebben gevonden. Ge draait me op mijn zij en duwt mij dicht tegen u aan. Uw arm drapeert zich over mij heen als de vleugel van mijn beschermengel. Ge houdt mijn hand vast en zo vallen we in slaap.

Ik wil u nog niet kwijt. Ben ik niet duidelijk genoeg dan?