Het leven is geen labyrint, maar een spiegelpaleis.

Ze zeggen dat je moet blijven doorgaan, dat je nooit mag opgeven. Maar soms kan je gewoon niet anders. Het wordt je allemaal even te veel, of je kan het niet meer aan - en dan geef je op. Je lacht niet meer, je bent niet meer vrolijk. De fut is uit je lichaam en uit je leven; zowel fysiek als mentaal ben je op het einde van die doodlopende straat gekomen. En dan het enige wat je nog kan helpen, zijn niet die mensen die naar je luisteren. Niet diegene die je helpen een oplossing te zoeken - jijzelf bent de oplossing. Je moet terugkeren, de andere richting in die doodlopende straat nemen. Je moet het nog een laatste keer allemaal overdoen, totdat je op dat ene kruispunt aankomt en begrijpt dat je gewoonweg de foute afrit hebt genomen. Je sluit de straat uit waar je nu instaat en de straat waar je vandaan komt, en dan neem je één van de overblijvende straten. Je zal wel zien waar je uitkomt. Desnoods kom je gewoon nog eens terug naar dat kruispunt om die laatste afrit te nemen, die laatste optie. En wat er ook gebeurt, je komt er sterker uit, want jij weet wat die andere wegen inhouden. En alleen jij kan een andere weg inslaan als je dat zelf wilt.

Gelimiteerde vrijheid.

Gelimiteerde vrijheid is enkel zo gelimiteerd als jij dat wilt,
maar ook enkel maar zo vrij als zij dat toelaten.