Ik mis u.

Ge negeert mij. Er komen woorden uit uw mond maar ze lijken niet tot bij mij te geraken, ze dwarrelen zomaar in het wilde weg. Woorden die niet tot mij zijn gesproken maar wel tot mij doordringen hoe dan ook. En ze doen pijn, die woorden. Niet om hun context, maar net omdat ge ze over mijn hoofd heen uitspreekt. Mijn oren moeten moeite doen om ze te ontvangen en dat kwetst.

Het kwetst dat gij mij
op deze manier negeert.

Miauw.

Ik wil uw warme lijf tegen het mijne voelen. Uw handen die iedere centimeter van mijn lichaam onderzoeken en halt houden eens ze mijn heup hebben gevonden. Ge draait me op mijn zij en duwt mij dicht tegen u aan. Uw arm drapeert zich over mij heen als de vleugel van mijn beschermengel. Ge houdt mijn hand vast en zo vallen we in slaap.

Ik wil u nog niet kwijt. Ben ik niet duidelijk genoeg dan?

29 December 2009.

Al zwevend op de golven van het timbre van je stem, luister ik naar de zoetgevooisde woorden die weerklinken in de kamer. Gefascineerd door je handen die de snaren van je gitaar beroeren om zo de mooiste klanken te produceren; diepblauwe ogen die tot in het binnenste van mijn ziel kijken; een stel begeerlijke lippen die een mens nooit koud zouden kunnen laten. Je zingt alleen voor mij. Alles rondom ons vervaagd in het niets, maar jij blijft stralen. Je verandert de tekst van het lied zodat het slaagt op onze situatie. Ik gniffel en terwijl je rustig verder zingt, krullen ook jouw mondhoeken omhoog.

Teddyberen worden ook graag geknuffeld.

Het was Knuffeldag vandaag. Ge waart een van de weinigen die ik op mijn 'ZEKER KNUFFELEN' lijstje had staan, maar ik heb u niet gezien. Ik ben u niet eens tegengekomen op straat of in't café. T'was of ge nergens te bespeuren waart. Of misschien waart ge mij wel gewoon aan't ontwijken. Ik wou u nog komen zoeken op andere plaatsen, maar dan kwam ik al helemaal als een freak over, en da's natuurlijk niet wat we willen.

Volgende keer dat ik u zie, geef ik u ne knuffel. Beloofd. Allez, als ik durf. Als ik de moed heb om mij naar u te reppen, mijn armen om u heen te slaan en u dan dichter tegen mijne gilet te trekken, en dan zo een aantal seconden te blijven staan.

Allez, als ik durf. Als ik de moed heb.

Soms.

Soms moet ge het ongedierte uit uw vriendenkring verwijderen,
en soms moet ge er dan terug wat gekleurde bloembollen bij planten,
zodat uwe tuin der leven er terug proper en beleefd uitziet.